Friday, January 6, 2017

New Years Resolution

Its this time of the year again when some list down all the things they wanna change and make it their personal New Years Resolution. Some even make sure they have it written down somewhere they could see.

However, writing a new years resolution somehow is written in someone elses journal or some collage it. Today, the emergence of social media, new years resolution is now publicly shared in someone elses facebook, twitter, instagram and in blogspot and wordpress. With the emergence of this microblogging site, one gets an easy access as to what their virtual friends are for the next year.

Then I asked myself, what is my New Years Resolution. I often heard, New Years Resolution are simply showing off... very vey few keeps what they promise... is it? I dont know... I never somehow wrote a news years resolution. I am not a fan of promises. I simply do what I wanna do.

Looking back at my 2016, it wasnt that flambouyant as I wanted it to be. The start of 2016 is tremendously stressful. I got robbed several times and definitely lost thousands of pesos in savings. Got flanked in many everything I do. 2016 is simply as chaotic as a severe storm as it is. However, after the storm at the later part of 2016, a rainbow simply starts to show up.

I happen to manage to have people who are supportive and definitely see that there could be something in me that I thought I lost some five years a back. I somehow started to gain back a little of my shattered confidence.

So, this 2017 is simply a continuation of what I have planned after college. Sailing through with humbleness in the heart and an iron like disposition in life and at work. I wouldnt know what the year could bring. I just have to trust that God has something in there. Enough with the small objective I wanna aim for bigger picture. Hopefully by next year I am quite different from today.

Sail with me this 2017. Be my guard to remind me if my foot has flown up the ground. Let us write our story for this year with confidence and a clean heart.

Friday, December 30, 2016


Every year, I spare a little of my time and my money to watch the Metro Manila Film Festival Entries. Of course, I got to choose the best movie that I think is worthy of my time and money. This year, it is that time again.... I gotta watch movies of the Metro Manila Film Festival entries.

I just watched Die Beautiful. I watched it first because I wanted to support gender equality. Die beautiful is a stereotypical story of a gayman who struggles to be accepted and to be loved by his father. A transgender woman by the name of Trisha who was raped by group of men of whom he adores. He was thrown away by his father and neglected to be a father. A son who longed for understanding. As the story progresses, Trisha gained a family and comfort outside of his own house. He persevere to become a better person. He made beauty pageant as her bread and butter. She wanted to become a beauty queen. She struggles in answering questions. In my oppinion, the reason why she struggles to answer question was because she was never supported, loved and cherished by her own family. She lacks guidance and care from her father. Her winning question at the later part of the story was "if you were given the chance to live again what would you choose and why?" A typical question in beauty contest but Trisha's answer: "If I were to die and blessed to live again, I would choose to be me, because I am the only person who can fulfill that I need to do... so I would choose, nobody, nobody, nobody but me!" (Non verbatim)

Trisha delivered the answer beautifully. She did it with full confidence. She was the winner... The beauty queen who died at her coronation day...

We all have our own battles. We sometimes win over our battles but we also have our own losses. It is how we handle our own battles that will make us what we are today.

The story line, the casting and acting was plausable. It was well crafted. As the movie has a tragic end, I was hoping there is acceptance. But sad there was none. The movie is for those who tried so hard to prove they are worthy enough to be loved by their family until their time has expired. Thats a hard fact of reality. There are still people accross the globe who struggles because they are different and maybe thats what the movie wanted to show.

Despite all these... people in the gay community find shelter and understanding from outside of their home. The role of Barbs in the story is a reflection of the second home for the LGBT community. A reflection of people who are always there to be at the side of the LGBTP who are ready to show love, care, understanding and shelter for the shattered gay men and women out there. In everyone's life... there will always be that BARBS who will always be there till they expire.

Sunday, December 25, 2016


Its this time of the year again, where you see kids so happy. See them knock on doors and sing a christmas carol. You hear the never ending SA AMING BAHAY song sung happily by these kids expecting a coin from their neighbors.

As for me, I simply want to greet all of you a Merry Merry Christmas! May this season bring you joy, love and peace. Celebrate this holiday season safely and joyfuly!

The perks of being alone and single as well is youve got to be at work on this special days where you will be with your friends at work teasing and having fun while doing your work.

So as we conclude 2016, lets be merry this holiday season!

Charlton D. Kis-ing

Friday, December 9, 2016

Before Applying for Housing Loan

Are you planning of taking a PAG-IBIG Housing Loan? Or an in-house Housing Loan, or bank Housing Loan? Maybe you should step back in a bit and try to see if you are ready to take one. Or you would end up being bitten by this ruthless, heartless, and rude collection agents.

I, myself was brain washed and was slightly forced to take a housing loan. Though in the beginning I was hesitant and was trying to explain that it was still too early too soon but the point is clear and agreed to take a housing loan with the following reason.

1. I am taking a housing loan because I dont have savings.
2. I am taking a housing loan because it is better to have this long term loan through Pag-ibig at least I have a house I can call my own rather than renting and can never call my own.

These were all my reason why I took a long term housing loan through Pag-ibig. Are these reason valid? Of course they are VALID because they are true in all aspect. They will only become invalid when the question to ask is are you really ready to take that loan?

My reason for taking a housing loan are all valid but it leads me to my greatest mistake as well. I wasnt ready to take the housing loan. Now, before you commit the same mistake, here's what you should take in consideration first before even thinking of having a PAG-IBIG FINANCED HOUSING LOAN.

1. Emergency Fund - you should calculate your monthly expenses. From household expenses to expenses going, during and after work including your vices then whatever is the result multiply it by eight. Or the easiest way is your current monthly income times eight. Having an emergency fund will at least secure you to be able to have funds in any case something happen to you like you'll get sick or when you lost your job. Never ever take a housing loan if you dont have this 8-month emergency fund.

2. Savings - Aside from the emergency fund, check how much savings you have. The idea is to have at least 10% of the total contract price of the house you are planning to get. Once the house gets turned over to you, am sure there would be a lot of things you would wanna do, am sure you would want to remodel the house. So you would need at least a good amount of money to have everything situated.

3. Once you have your emergency fund and your savings. Check on the value of the house and check how much monthly you would be paying. It is highly important to save up at least 70% of the contract price ready before going agreeing to a loan through PAG-IBIG. Yes, going to a long term housing loan through PAG-IBIG may sound cheap and attainable but when you compute the 30 years times your monthly payment through them boy its double the amount. In my case, the contract price is 750K pesos, my monthly is ranging from 5.5K to 6K a month after 30 years I have paid PAG-IBIG 1.7 Million pesos or more. So it will sounf like I have given PAG-IBIG 1 million pesos after 30 years. So I would advise, to pay PAG-IBIG the moment your house gets turned over to you at least 50 to 70 percent of the total contract price and have them recompute to have a lower number of years to pay. Then pay off the remaining ballance at the earliest possible time.

If you have these 3, then by all means go get a house. Course it through PAG-IBIG for a lower interest charge and have a house of your own.

Friday, November 25, 2016

Rock and Roll Outfit

When it was announced that our Clusters General Assembly would go rock and roll. I immediately started generalizing for an outfit that can rock everyone. Nah kidding aside I was thinking of something that would be far different most of them and definitely somehing affordable.

I decided to color my hair blue. Hair is the crowning glory. It sets the phase of your look. It is also the first detail of your look that will attract audiences so choose a hair style that will match the look you wante to portray.

The next part is your make up. I went to dark and pale make up to make sure it doesnt kill the hair style and it does not over power the out fit. The make up should definitely compliment the whole look you want to portray.

Next is the outfit. Getting and choosing an outfit should not be that expensive. Just because you wanted to show off and to conform on the dress code or to the agreed outfit you would over spend on the outfit. For me, I checked on my closet and check on possible clothed that can be used for the theme. After that head to ukay ukay's and look for the clothes. So before heading to ukay ukay or thrift shops, you should already have the details of the kind of clothes you wanted to wear so you wont end up staying there for hours and wasting your time.

Next is your accessories, for me I create my own accessories. I just have to be a little creative as to how I can make my accessories match the theme of the party. Most of the time, I recycle my old accessories so it could be easier to manage and of course less expensive.

Friday, November 11, 2016

When I Take In Calls - The Introduction

When I finally decided to take in a job in a BPO industry and become a customer service representative for a reputable credit card company, I am supplied with a daily dose of learnings about people in general. Be it my colleagues, what inspires them, their stories, troubles, frustration and personal struggles upto my customers calling in to complain, to have their problem solve from paying their bills to managing their online access upto explaining their bills.

With all these happening one after the other; it has thought me to be more flexible in understanding processes, customer concerns, problem solving, and understanding personality all of course at the same time.

It has reminded me that life by the end of it all talks about the adversities and propagated happiness and how one has juggled all of it in his lifetime.

This is my introduction to a more stories behind the voices the customer hears when they call. This time I must say, I am proud I have and is working in a service oriented type of job.

Friday, October 21, 2016

A Concert for a Cause

A benefit Concert organized by a daughter for her Beautiful and Courageous Mom!

Aside from helping Shirley Prieto who is battling for Colorectal Cancer you will also got to see TATAK AHAS, SLOWDOUGH, TEVANNY, PSEUDO RED, YOHAN, BEEWINGS, DAFFADOWNDILLY, NAVY BLUE PANTS, WAITING FOR NEVERLAND, BLACK WOLF GYOSIES Perform at THE QUARRY BEER GARDEN. It is located near SM SOUTHMALL.

Your presence and your prayers is highly appreciated. Lets help Shirley as she go through the battle.

Friday, September 30, 2016


I was at work when I heard the news that Former Senator Miriam Defensor Santiago died peacefully in her sleep.

I was saddened for the fact that she has finally lost her final battle against cancer. The very reason why many of her supporters back out on her from the most recent Presidential Race.

Nevertheles, I still campaigned for her secretly because I believe she should have been the best President the country never had. She should have been that President way before. I believe in her wits and her political style.

Goodbye madam Senator Miriam Defensor Santiago! You have served the Filipino really well. The laws you have authored will forever be cherished by many generations.

Of the (recent) Laws she authored
Rest in peace Senator Miriam Defensor Santiago! You'll finally re-unite with your son in the after life.

You will surely be missed by many of your supporters!

Monday, September 19, 2016

Tips During Typhoon in the Philippines

Its this season and months again where typhoons often hits the Philippines. Its RAINY Season again. Ofcourse if its rainy season flooding in Metro Manila and some parts of the Ph is ramphant.

So here are some must haves:

During typhoons it is always best to stay at home but in any case you need to be out or you need to go to work then here are some flood prone areas in Metro Manila that you should avoid during typhoons to avoid compromising your activities.

More typhoon tips in the coming days!

Sunday, September 18, 2016


"Habulin mo ako Reynaldo!," sabi ni Dale sa kaibigan...

"Saglit lang hinihingal na ako di ko na kaya" sagot ni Reynaldo. "Ok ka lang ba? Segi pahinga na muna tayo. Mahirap na baka atakihin ka jan eh ako pa magbuhat sayo."

"Grabe to. Atake agad di ba pwedeng napagod lang."

Ganyan kami ni Dale. Dalawang gwapong magkaibigan. Nagsimula ang pagiging magkaibigan nila nung napadpad sa maynila si Reynaldo para magtrabaho sa isang sikat na Call Center sa Makati. Pangarap nya yun. Pangarap nyang magtrabaho sa Ayala, the countries Business District.

Nahihirapan ako magadjust sa mga panahon na yun. Salamat na lang at may isang Dale na umalalay at tinulungan ako sa mga mumunting bagay. Tinuruan ako kung paano manamit, dinala ako sa mga functions at mga lugar na si sine ko lang nakikita.

Yun nga lang gimikero etong si Dale at maluho. Kada tapos ng trabaho ayun nasa galaan nakikipag inuman sa mga kaibigan nya.

Ako naman pag nabobored na sa bahay pag day off ko nasa Evia lang ako. Nagjojogging sa madaling araw hanggang pagsikat ng araw. Kagaya ngayon since wala naman ako ginagawa nasa Evia nanaman ako naka upo sa ilalim ng isang puno habang nagsusulat ng mga kwentong naglalaro sa aking isipan.

Kinabukasan masigla nanaman ako papasok sa opisina. Ewan ko ba. Excited ako makita mga kaibigan ko. Excied ako makibalita at makinig sa mga ginawa ni Dale naparepareho lang naman. Mga kwento at kabulastugan nya sa gimikan.

"Pare! Hanep may nakilala ako sa bar kagabi. Ang gwapo nya tol. Makinis at maputi ang balat. Mapupula ang labi," sabi ni Dale.

"Am sure inuwi mo nanaman eto. Naku pag ikaw nagkasakit ewan ko na lang," sagot ko naman.

"Syempre naman," sagot ni Dale.

"So kayo na nga? Naku Dale. Kada linggo na lang. Parepareho ang iyong kwento. Ibahin mo naman. Yung tipong nagkawangga ka. Pumunta ka sa bahay ampunan. Hindi yung parepareho na lang na may nameet ka. Ikinama. At kayo na. Sa susunod na linggo iba naman. Swere na lang kung tumagal ng isang buwan ang makakarelasyon mo," pangaral ko sa kanya.

"Andami mo ng sinabi. Tatanong tanong ka kung ano kaganapan tapos pag nagkwento ako sayo aariba ka naman ng sangkatutak na sermon," sagot ni Dale kay Reynaldo.

"Alam mo ang mahirap kasi sayo. Tingin mo ata sa mga tao mga laruan mo eh. Hindi ka nakukuntento sa iisa lang. Pagnagsawa ka paalisin mo na lang basta. Ako na lang ata ang di mo pa pinapaalis sa tabi mo eh. Sabagay kaibigan lang naman pala ako sayo. Swerte ko na lang kung ganun," saad ko kay Dale.

"Teka lang. Ba't kung makapagsalita parang may relasyon tayo higit sa magkaibigan ah. At kasalanan ko ba kung walang nakakatagal sa akin? Tapatin mo nga ako gusto may gusto ka ba sa akin," sigaw ni Dale.

Bigla na lang ako tumayo at linayasan si Dale. Ewan ko ba. Tatlong taon na kami magkaibigan pero di na ako nasanay sa kanya. May gusto nga ba ako sa kanya? Kaibigan nga lang ba ang turing ko sa kanya?

Hinabol nya ako. "Rey saglit lang."

Bigla akong humarap sa kanya. Nangingilid ang aking mga luha.

"Pare pasensya ka na. Pasensya ka na kung minahal ko ang best friend ko bilang syota. Pasensya ka na kung ang best friend mo gustong syotahin ka. Pasensya ka na. Wala eh ganun talaga. Ayaw kong best friend lang kita. Gusto ko akin ka," sabi ko kay Dale habang ang luhang kanina ko pa pinipigil ay unti unting pumapatak.

Niyakap ako ni Dale ng mahigpit. Mahigpit na mahigpit. Unti unting nilapit ni Dale ang kanyang mapupulang labi sa akin pisngi marahan nyang hinalikan ang mga luhang umaagos sa aking pisngi. Hanggang natapat ang labi namin sa isat isa. Marahan kaming naghahalikan.

"Hoy! May motel at Sogo dun kayo maglandian hindi dito sa kalsada," sigaw ng isang lalaki na naglalakad.

Bigla kaming natauhan at nagtawanan.

"Wala nga pala tayo sa Italy." Sabay naming nasabi.

"Magmula ngayon akin ka lang at iyong iyo na ako", sabi ni Dale at bigla nya hinawakan ang aking mga kamay.

"Babe na ang tawag ko sa yo hindi na pare." Saad ni Dale.

"Salamat." Sagot ko naman sa kanya.

"Eto pala. Walang sex na magaganap sa atin hanggang mag isang taon tayo. Halikan lang ang sex natin. At promise ko sayo hinding hindi ako makikipag sex sa iba. May palad naman eh.

Naging masaya kami. At yung promise namin na walang sex natupad nga namin. Puro sariling sikap lang kami.

What a brand new day! Sabi ko sa sarili ko. Nagpeprepare na ako papasok ng work nung biglang tumunog ang telepono ko. Tumatawag ang love of my life.

"Good morning babe!" Bati ko.

"Good morning babe. Mamayang gabi sunduin kita. May surprise ako sayo," sabi ni Dale.

"Alright! Segi babe deretso ka na lang sa offie message mo ako or tawag ka pag nasa baba ka na ng building para makababa na ako di na ako mag oovertime."

Maghapon akong excited nun. Natapos ko lahat ng aking gawain.

Sinundo nga nya ako around 6pm. At dumeretso kami sa restaurant. Pagka upo na pagka upo namin. May tumugtog ng violin. Alam nyang favorite ko ang mga instrumental.

Naka smile lang sya at lalo ako nainlove sa kanya. Ang sarap talaga halikan ng jowa kung to sabi ko lang sa isip ko.

"Darating man ang araw na mawawala ako. Wag na wag mo sana isipin na nawala ako. Alalahanin mo na sa bawat araw na lilipas ikaw ang aking iniisip. Ikaw ang nagpabago sa akin. Ikaw ang rason kung bakit nag iba ang pananaw ko sa sex at relasyon. Ikaw ang taong nagmulat sa akin na pahalagahan ang mga taong malapit sa akin. Ikaw na hindi umalis at hindi ako binitawan kahit pa araw araw kang nasasaktan. Ikaw na nagbigay ng depinasyon sa aking pagbabagong buhay," saad ni Dale.

"Hinding hindi kita iiwan at hinding hindi ka mawawala sa aking paningin. Hahanapin kita kung ikaw ay mawawala. Hindi ako bibitaw," sagot ko sa kanya.

"Happy 11th monthsary, " sabi ni Dale.

Masayang masaya ako ng gabing yun. Umuwi kami na masaya. Pagdating sa bahay naghaharutan pa kami bago matulog.

"Babe uwi ako bukas sa probinsya. Sigurado ka ba ayaw mo sumama?" Tanong ko kay Dale.

"Naku babe andami ko aasikasuhin sa work. Magiging super busy ako ng hanggang next week. Hanggang kelan ka ba dun babe?" Litanya ni Dale.

"One week ako dun babe. Birthday kasi ni mama at gusto ko naman magcelebrate dun kasama ng mga kapatid ko. Anim na taon din ako na hindi umuwi sa amin eh."

"Ganun ba. Ikumusta mo na lang ako kay tita. Pasensya na kamo at busy talaga ako sa work ngayon eh. Dami mga reports kailangan tapusin."

Kina-umagahan. Hinatid nya ako sa paradahan ng Victory. Niyakap nya ako ng mahigpit at hinalikan ako. Parang kakaiba ang halik ni Dale nung araw na yun. Mas gentle mas matagal mas sweet kesa sa dati. Ramdam mo ang boung init ng pagmamahal nya sa halik nya. Yung halik na parang walang bukas. Yung halik na mas intense pero punong puno ng pagmamahal.

"Magiingat ka parati ha. Wag na wag mo papabayaan ang iyong sarili. Tandaan mo mahal na mahal kita hanggang sa dulo ng walang hanggan!" Sabi ni Dale kasabay ng pagpatak ng kanyang luha.

"Naku babe hinding hindi ko pababayaan ang sarili ko dahil gusto ko makita mo ako parati na maayos." Sagot ko sa kanya.

"Yung maintenance mo sa puso. Yung mga vitamins mo wag ka papalya sa pag inom ng mga yun ah," patuloy ni Dale sa pagbibilin.

"Ano ka ba babe kompleto po lahat ng gamot ko. Tsaka isang buwan ako dun pag wala ka ginagawa puntahan mo na lang ako dun ah. Mamimiss kita sobra" sabay halik sa kanya sa labi. Tumagal ng sampong minuto ang halikan namin.

Habol habol namin ang aming hininga. "Wag na lang kaya ako tumuloy babe. Parang may kung anong nagsasabing wag na ako tumuloy eh." Sabi ko pagkatapos namin maghalikan.


Tumawa lang sya. "Naku babe. Tagal mo ng plinano eto. Segi na aalis na yung bus. Yung pasalubong ko ah. Yung ube jam na favorite natin. Dali na babe sakay ka na," pagtataboy nya sa akin.

Naghalikan ulet kami sabay tayo ako at umalis. Bago ako umakyat ng bus ay hinabol pa nya ako at mahigpit na niyakap. Di niya ako binitawan sa pagkakayakap hanggang sa tinawag na kami ng conductor at aalis na nga yung bus.

Masaya ako nakadungaw sa bintana habang papaalis ang bus. Nakita ko si Dale nakatayo umiiyak at kumakaway. Nakatingin ako sa kanya. "Over acting ang jowa ko ngayon ah. Daig pa ang best Actor sa Famas kung makaiyak eh." Sabi ko sa aking sarili habang binabagtas ng bus ang kahabaan ng EDSA.

Nakarating ako sa bahay ng matiwasay at naidaos naman namin ang birthday bash ng mama ko. Masaya kaming magkakapatid kasama ng mga pamangkin at pinsan ko.

Since walang signal ang phone ko. Naging camera na lang sya.

Hanggang sa dumating ang araw ng aking pagbabalik sa Manila. Tinatawagan ko si Dale para sana magpasundo at madami akong dala. Binili ko lahat ng paborito nya. Peanut brittle, isang kartoon ng ube jam dahil alam ko uubusin nya lang yun ng isanf linggo, strawberry at strawberry jam, fruit wines at kung ano ano pa.

Ngunit nakaka ilang tawag at txt ako sa kanya walang sumasagot. Pagtinatawagan ko out of coverage naman. Inisip ko na lang na siguro busy sya at pinatay ang phone para di sya maistorbo.

Hanggang sa nakauwi ako ng condo na inuupahan naming dalawa. Nakita ko sa parking lot na andun ang kotse nya pero maalikabok na halatang hindi nagagamit ng ilang linggo.

Nagtataka man dumeretso na lang ako ng room unit namin at nagpatulong na lang ako sa mga taga maintenance ng condo.

Ang unit namin ang alikabok. Naririnig ko may instrumental na mga songs na Kenny G ang sounds nya. Favorite ko kasi yun.

"Dale! Babe andito na ako. Tulog ka ba? Bakit di ka man lang naglinis ng bahay. Kaw talaga pag tinutupak ka ni paglilinis di mo magawa." Sigaw ko. Tingin ko natutulog sya kasi naka ayos yung inside sleeper nya sa may pintuan ng room namin.

Deretso lang ako ng kusina habang sinasalansan ang mga pasalubong ko sa ref.

"Babe gising ka na ba? Bat mo pinatay yung phone mo? Papasundo pa naman sana ako sayo," patuloy ko sa pagsasalita.

Walang sumasagot mula sa kwarto. "Kaw talaga babe pag matulog ka para kang mantika. Babe gising na jan!" Sigaw ko.

Wala pa rin sumasagot mula sa kwarto. Linisan ko ang lamesa namin at nagsalin ako ng brewed coffee.

"Babe gising na! Di ka ba malalate sa work?" Sigaw ko ulet pero wala talaga sumasagot mula sa kwarto.

Pumasok na ako ng kwarto ar nakita ko na walang tao. Yung ipad nya naka saksak lang  at naka auto play lahat ng mga favorite song ko. Ang weird lang ng pakiramdam. Di ko man naiintindihan ang nangyayari kung bakit naiwan na naka auto play ang aking mga favorite song.

Naiwan lang kaya nya sa pagmamadaling pumasok. May surprise kaya sya sa akin? Nasaan nga ba sya?

Lumapit ako sa ipad nya at pinatay eto. Bumalik ako sa kusina at kumain mag isa. Parang hindi ako sanay. Parang hindi masarap yung hinanda ko. Hays miss na miss ko pa naman ang babe ko.

Naligo na lang ako at pumasok na sa kwarto. Dahil sobrang pagod ko sa byahe eh nakatulogan ko na ang pagiisip kung nasaan na si Dale.

Gabi na nung gumising ako. Mag aalas syete na ng gabi. Dapat andito na si Dale ah? Ah siguro natraffic. Triny ko tawagan ulet ang number nya pero out of coverage pa rin.

Nagprepare na lang ako ng hapunan namin. At habang inaantay sya nanood muna ako ng pelikula sa HBO. Alas dyes na ng gabi wala pa ring dumarating na Dale. Naiinis na ako at kinakabahan. Alam kong alam nya na kaninang madaling araw ang uwi ko dahil sya pa ang nagpabook ng reserve ticket ko.

Binuksan ko ang ipad nya. Wala naman ako makita dun chineck ko ang FB nya deactivated na. Triny ko mag log in pero ayaw.

Busy ako sa pagkakalikot ng kanyang ipad nung aksidente ko nabuksan ang isang saved video.

Si Dale:

"Welcome home babe. I am sorry wala ako jan. Sorry kasi alam ko madami ka bibilhin na pasalubong and I am sure na kakailanganin mo tulong ko. Kahit wala ako jan ngayon alalahanin mo na mahal na mahal kita. Ikaw ang una at huli ko na mamahalin. Sinisisi ko ang sarili ko dahil hindi ako nakapagpaalam man lang sayo. Na kahit man lang sana sa huling pagkakataon mahagkan at mayakap kita. Na sa huling pagkakataon maipadama ko ang labis ko na pagmamahal sayo. Na sana kahit isang beses lang mapagbigyan ako na mapagisa natin ang ating katawan. Na maramdaman ko ang katawan mo sa loob ng katawan ko. Na kahit sa isang pagkakataon maisakatuparan ko ang matagal kong ninanis na maangkin ka ng boung buo. Wag mo sana pababayaan ang sarili mo babe. Wala man ako jan ngayon parati ka naman dito sa puso ko. Ikaw na nagmamay-ari sa akin. Babe I am sorry kasi dito ko na lang to sasabihin. Itinoun ko talaga ang pag-alis mo pa-uwi sa inyo sa pag-alis ko papuntang ibang bansa. Matagal o baka hindi na ako makakabalik pa pero tatandaan mo na sa bawat pag andar ng oras at pintig ng puso ko ikaw ang laman neto. Ikaw lang ang mamahalin ko hanggang sa mga huling sandali pa ng aking buhay. At kung may makita ka na pwede mo mahalin sana babe huwag mo pigilan ang iyong puso na magmahal. Wag mong itali ang puso mo sa akin babe. Mahal na mahal kita at hanggang sa muli nating pagkikita. Sayo ko ipinapangalan ang condo babe. At ang kotse ko sayo ko din nakapangalan yan. Sa yo na yan babe souvenir ko para sayo."

Natapos na ang Goodbye video ni Dale at nakatulala pa rin ako kasabay ng pag agos ng aking mga luha. Hindi ko eto mapigilan. Ngayon ko lang napagtanto na binili pala no Dale ang condo akala ko inuupahan namin eto. Wala din ako kamalay malay na sa akin pala nakapangalan lahat ng kanyang ari-arian. Pero bakit? Bakit sya umalis? Minahal ko naman sya ng higit pa sa kahit sino man at alam nya na sa kanya umiikot ang aking mundo. Alam ko na alam nya na abot langit ang pagmamahal ko sa kanya pero bakit nya ako iniwan tanong ko sa aking sarili habang patuloy na umiiyak.

Nakutulugan ko na ang pagiyak gabi gabi habang yakap yakap ang mga damit ni Dale na natira.

Pumapasok ako sa opisina gamit ang maskara ng payaso. Tumatawa ng malakas nagbibiro at kung ano anong kalukuhan ang pinaggagawa ko. Puro positive ang pinopost ko sa facebook ko para lang isipin nila na wala ako problema.

Pero bawat gabi pag uwi ko lungkot at iyak ang ginagawa ko. Nakagawian ko na rin ang  manood ng korean novela at comedy movies pero bakit umiiyak pa rin ako kahit nakakatawa ang mga eksena. Kina-ugalian ko na rin ang kumain ng kumain isang boung pizza kinakain ko habang nanonood ng movie at isa pa ulet na pizza bago matulog. Ganun na ang gawain ko hanggang sa isang araw "Grabe ka Rey. Sobrang hindi mo na maasikaso ang sarili mo sa trabaho ah. Tignan mo nga. Wala ka na six packs. Anlaki ng tiyan mo. Ang taba taba mo na. At mukhang hindi mo naalagaan ang sarili mo. Hindi ka na flawless," isang mahabang litanya ni Oscar nung minsan nakasalubong ko sya sa Glorieta.

"Grabe to. Kung maka describe parang inouod na ako ah," biro ko sa kaibigan ko. "Hindi ba pwedeng mangumusta ka na lang?"

"Nagsasabi lang ako ng totoo noh," sagot ni Oscar sa akin.

"Tara starbucks tayo Rey. Lets catch up. Sampung taon din tayo di nagkita. Inactive parati facebook mo eh.:

Madami kami napagkwentuhan ni Oscar. Nakwento ko na rin sa kanya na every day off ko na nasa sinehan lang ako nanonood ng sine at kumakain ng pizza.

"Hay naku friend. Masakit ang ginawa ni Dale pero hindi naman pwede na pabayaan mo ang sarili mo. Wag mo naman isangkalan ang sarili mo para lang mapagtakpan ang problema mo. Marami pa jan. At kung ano man ang rason ni Dale at bigla na lang syang umiskapo Diyos na ang bahala dun." Sabi ni Oscar. Hinug nya ako ng mahigpit sabay sabi, "marami jan Reynaldo. Tama na sampung taon ka ng nagluluksa dinaig mo pa si Nora, Sharon, Vilma at Maricel sa kadramahan mo. Wake up and move on my dear friend."

"Friend umaasa kasi ako na babalik sya eh. Umaasa ako na sana balang araw magpakita sya sa condo namin. Umaasa ako na isang araw makita ko sya sa daan. Kahit isang pagkakataon lang. Kahit isang yakap na lang nya. Kahit isang minuto lang matanong ko lang sa kanya bakit nya ako iniwan ng ganun ganun lang." Sagot ko kay Oscar.

"Tahan na friend. Pasikatin mo naman na ang araw jan sa buhay mo. Ang dilim eh. Yung ngiti mo ibalik mo naman. Yung totoong ngiti mo. Yung ikaw na ikaw. Tama na ang paghohold mo sa nakaraan. Nakakawa ka na eh." May awang saad ni Oscar.

Natapos na nga ang catch up namin ng friend ko. Gumaan naman ang aking pakiramdam.

Kinaumagahan. Prinint ko na ang aking resignation at nagresign na ako. Binenta ko na rin ang kotse ni Dale at ang condo namin. Tanging ang iniwan ko na lang ay yung mga pictures at mga damit nya.

Bumili ako ng maliit na bahay sa Cavite to start everything fresh and new.
Lahat iniwan ko na. Gusto ko na magsimula ulet ng bagong buhay. Yung ako lang. Yung walang Dale naman yung walang ibang tao pinaglalaanan.

Lahat ng gamit ni Dale inilagay ko na lang sa isang kartoon at itinago eto.

Dun ko na nga napansin na sobrang taba ko na pala. Yung dating 57kilos na ako ngayon 92 kilos na. Oo nga tama si Oscar. Siguro nga kailangan ko na mag move on. Wala na siguro ako maantay pa.

Dahil dun Binuhos ko ang oras ko sa trabaho. At sa pagjojogging. Sumali ako sa mga marathon. At nagdiet ako ng todo.

Unti unti ko ng naibaba ang aking timbang. Mahigit sampung taon na nung huli kaming magkita at mag usap ni Dale. Kasalukuyan ako nakatitig nagpapahinga sa isang waiting shed dito sa Evia katatapos ko lang magjogging nung time na yun. Habang pinagmamasdan ko ang isang magarbong simbahan naalala ko si Dale.

"Eleven years na pala mula nung huli kita mahagkan. Eleven years na nung hinatid mo ako sa bus station. Eleven years na din kitang hindi makalimutan. Naalala pa rin kita babe andito ka pa rin sa puso ko. Hindi ko mareformat eh. Ang daya mo naman. Ako na nga etong naiwan ako pa ang nagdurusa." Bulong ko sa hangin.

Dun ko napansin na may kasama pala ako nakatayo. Tinignan ko sya. Payat na payat na sobrang puti ng lalaki na nakatayo din katabi ko. Hindi sya umiimik pero lumuluha din kagaya ko. Hikbi ng hikbi.

Naasiwa ako at tumalikod na ako. At nagsimulang tumakbo. Sabay naman ng pag ihip ng hangin. At sya namang nalanghap ko yung amoy ng pabango nung lalaking nakatayo malapit sa akin.

Paglingon ko nakita ko na pasakay na sya sa sasakyan. Lumingon sa akin at kumaway sabay pahid ng luha nya. Inalalayan sya ng isang matandang babae papasok sa sasakyan.

Nakatayo lang ako at pilit minumukhaan. Kaso di ko mamukhaan kasi naka sumbrero na may malaking initials na R sa harapan.

Bago umandar ang sasakyan nya nakita ko na nagspray sya ng pabango sa hangin. Tinitignan ko lang yung sasakyan nya palayo. At naamoy ko yung pabango ulet dun ko naalala na yung pabango ay ang paboritong pabango ni Dale.

Umuwi na ako at iniisip ko pa rin yung lalaki na payat. Nakasout ng shorts na kulay brown, tshirt na kulay moss green at naka cap ng kulay white at may initial na R.

Wala sa loob ko na pumasok sa isang kwarto ng bahay ko kung saan andun ang mga alala ni Dale. Napagdisiyunan ko na na sunugin ang mga eto.

Nung isa isa kung binubuklat yung mga pictures namin nakita ko yung picture ni Dale na kaparehong kapareho nung mama sa Evia kanina lang.

Napaluha ako nung bigla ko naalala lahat ng pangyayari. Chinarge ko yung ipad at nagbabakasakali ako na pwede pa at gumagana pa. Namiss ko ang unang pag-ibig ko ang unang lalaking nagpatibok sa aking puso ang nagpatatag sa aking pagkatao. Inilabas ko yung perfume nya na naiwan pa nya at inispray ko eto sa isa sa mga damit nya.

Pinanood ko ng paulit ulit yung message nya. Bago ako matulog, pagkagising ko, bago ako pumasok at pagkauwi ko ng bahay. Araw araw ako nakatayo kung saan ko huling nakita sa Dale. Yung payat at sobrang puting Dale nagbabakasakali ako na muli ko syang masilayan. Hindi na ako magtatanong kung bakit sya nawala. Hawak hawak ko parati ang mga lumang damit nya ang pictures naming dalawa. Baka sakali lang na magpakita sya muli. Ngunit ang araw ay naging linggo. Ang linggo ay naging buwan. Di na sya nagbalik. Di ko na ulet sya nakita.

Pagka uwi ko ng bahay ng minsang galing ako ng Evia may biglang pumaradang itim na van. Kamukha nung sasakyan na sinakyan ni Dale sa Evia. Bumaba ang isang babae.

"Hi are you Reynaldo", wika ng babae.
"Yes maam, I am. What can I do for you?" Sagot ko naman.
"Oh I am Ivanka Smith. I am Dale's older sister. May I come in?" Paanyaya nya sa sarili nya.
Ang lakas ng kaba ko. Naalala ko nga pala si Ivanka na parating kinukuwento ni Dale sa akin. Yung kwela at pinaka close nya kapatid na nasa Germany. Na-excite ako dahil sa wakas may magsasabi na sa akin kung nasaan si Dale. May mapagtatanongan na rin ako sa wakas.

"Sure please come in. Do you want juice? Coffee? Beer?" Pautal utal kong sagot kay Ivanka. Halatang nanginginig ako.

Halos hihimatayin na ako. Pigil na pigil ko ang sarili ko na lumuha. Pigil pigil ang emosyon ko.

Nang biglang lumapit sa akin at yinakap ng sobrang higpit. Naramdaman ko ang paghikbi nya. Walang salitang lumalabas sa kanyang bibig pero ramdam ko ang bawat emosyon na gusto nya ipadama sa akin. Bumigay na rin ako. Sinabayan ko sya ng pagiyak.

"I loved your brother so much. I did loved him from the moment I saw him up until now. I loved him even more when he just disappear from nowhere while I am on vacation." Sabi ko kay Ivanka.

"I know. Lets sit shall we?" Sabi ni Ivanka.

"Oh sure. I am sorry" sabay pahid ko ng aking luha.

"Please remember that my brother never stopped loving you. He just need to do what he needs to do so you can flourish. So he will not drag you into the mess he had created. He visited me in Germany and started his medication there."

"Wait. Was he sick? Is that why he was so thin that I cant barely recognize him when he stand beside me in Evia?" Putol ko kay Ivanka.

"Yes. He is very very ill. Infact three years ago we flew back here in Philippines because he wanted to see you. He wanted to see you. Everyday he is following you. We are watching you weep your tears when you are passing by to your most memorable places. He sneak into your condo unti when you are fast asleep. He knows you are taking in sleeping pills so he will sleep beside you and hug you while you are sleeping. He was there with you everday for the past three years. Not until when you sold the condo unit and the car."

"Where is he? I wanted to see him. Is he with you?" Tumakbo ako palabas. "DALE!!!" Sigaw ko sabay katok sa van ni Ivanka. "Buksan mo to Dale. Miss na miss na kita."

"He is not there." Sabi ni Ivanka. "Lock your house you have to come with me."

Wala na akong paki alam kung ano ang sout ko. Wala na ako paki alam kung hindi paka nakapagshower. Gusto ko na sya makita. Gusto ko na sya mahagkan muli.

Panay ang kwento ni Ivanka sa mga activities ni Dale sa Germany. Sa mga pagkain sa sauna sa mga lugar na binisita nya. "Sabi nga nya how he'd wish na kasama ka daw nya. Iniimagine nya na kasama ka nya. Iniimagine nya na kasal na kayo."

Dumeretso si Ivanka sa Asian Hospital sa Alabang. At pinindot ang 9th floor. "Ano ba ang sakit ni Dale?" Tanong ko kay Ivanka. Hinarap ako ni Ivanka at sabay yakap sa akin. Si Dale na lang daw ang magsasabi sa akin.

Pagdating namin sa room ni Dale. Tulog na tulog sya. Ang gwapo pa rin nya kahit sobrang payat na nya. Lalapitan ko na sana sya nung biglang hinawakan ako ng gwapo nyang doctor.

"Ikaw si Reynaldo?" Sabi ng doctor.
"Yes ako nga po."
"Well I suggest you follow me first before seeing your boyfriend. Plus he is resting so let him rest for a while." Sabi ng doctor.
Wala ako magawa kundi sumunod kay Ivanka at sa Doctor.
"I am Dr Murphy. Kapatid ko si Dale at Ivanka at ako na din ang Dr ni Dale." Pagpapakilala ni Murphy. "Sorry at hindi natayo nagkakilala nung kayo pa. Isa talaga ako sa mga tutol sa love affair ninyo. At laking pagkakamali ko na ginawa ko yun."

"Ano pong sakit ni Dale Doc." Tanung ko.
"Murphy na lang since kapatid na rin naman na kita. Kasi minahal mo ng husto ang kapatid ko. Di na ako magpaligoyligoy pa. May AIDS si Dale. At nasa huling stages na sya ng AIDS. Maaring ikamatay na nya ang mga komplikasyon na naglalabasan. At maaring hindi na sya abutan ng susunod na taon." Sabi ni Murphy.

Nanlumo ako. Parang nagunaw ang aking mundo. Panay lang ang iyak ko. May sinasabi pa si Murphy pero di ko na naiintindihan. Di ko na naririnig. Yakap yakap na lang ako ni Ivanka. Habang nagiiyakan kaming tatlo.

"Hindi pa man ako namamatay kung makaiyak ako patay na ako," nakangiting sabi ni Murphy.

Lumapit ako sa kanya at sabay halik sa kanyang labi.

"Saglit lang babe," sabi ni Dale sabay ubo. "Sorry babe iniwan kita na sa ipad lang nagpaalam. Sorry sa ginawa ko. Sorry dahil eleven years din kitang araw araw na sinasaktan at pinapaasa na babalik ako."

"SHHHHHH" saway ko kay Dale. "Bago mo pa lang gawin yun napatawad na kita. Pero sana hindi ka na lang umalis.

Sana ako na lang nag alaga sayo. Sana babe kasama mo ako sa pagharap mo sa hamon ng buhay." Sabi ko kay Dale habang yakap yakap ko sya at umiiyak.

"Thats exactly why I left kasi mas gugustuhin ko na masaktan ka na lang dahil alam iniwan kita kaysa sa ako ang maging dahilan para lalo ka malugmok at sa takot na rin na baka mahawaan kita. Kaya ko sinabi na magiging tayo at kailangan isang taon bago tayo magsex dahil alam ko madami ako naka sex paiba iba at alam mo yan. Nung naging tayo nagpa check up na ako kinabukasan at kailangan ulitin ang check up after 6 months at on the ninth month. Tinago ko sayo yung mga gamot at iyong resulta kasi natatakot ako na baka iwanan mo ako. Kaya din ako umalis kasi para malaya ako magpagamot kasama ng kapatid ko sa ibang bansa. Ayaw ko idawit kita pag nalaman nila na may AIDS ako." Paliwanag ni Dale.

"Shhhh tahan na... wala na yun importante magkasama na tayo." Sabi ko sa kanya.

"Ahemmmm" sabi naman ni Dr Murphy. "Bro are we ready?"

"Yes we are" sabi naman ni Dale.

Nagtataka ako pero tahimik lang ako baka procedure lang nila yun. Baka kailangan lang turukan ng gamot si Dale kaya tumayo ako.

May inabot si Dale sa akin na maliit na box. "Buksan mo" utos nya.

Nagulat ako nung pagkabukas ko. Sing sing yun. Naka ukit ang pangalan naming dalawa.

"Will you marry me?" Tanong ni Dale.

"OF COURSE" sagot ko agad agad sa kanya.

Si Murphy na ang nagkunwaring pari sa kasal namin sya na ang nag officiate ng kasal namin kasi hindi pa naman legal ang same sex marriage dito sa Pilipinas. Masaya ako nakayakap sa kanya. Nag indifinite leave na rin ako sa opisina at buti na lang maunawain ang boss ko at pinayagan ako bilang regalo na lang dib daw nya sa kasal ko.

Gabi gabi binabasa ko sa kanya ang diary nya. Gabi gabi yakap yakap ko sya na matulog. Andun ako pag inaatake sya. Andun ako pag kinakapos si Dale ng hininga.

"Lord. Maawa ka po sa amin. Bigyan mo pa kami ng panahon ni Dale para magkasama. Bigyan mo pa kami Lord ng chance para maipadama naman ang pagmamahal namin sa isat isa." Ang dalangin namin pareho ni Dale bago matulog.

Isang umaga. Pagkagising ko nakita ko ang maamong mukha ni Dale  nakasmile at maaliwalas. Nakayakap sya sa akin. Pero yung kwentas nya isinout nya sa akin. Pero naramdaman ko ang malamig na katawan ni Dale. Isang malamig na Dale na lang pala ang kayakap ko. Napansin ko din na ang aparato na nakakabit sa kanya ay tinanggal nya.

Wala na ako mailuluha na iiyak ko na lahat. Nagpaalam ako sa kanya isang masuyong halik ang pinabaon ko sa kanya hanggang sa tuluyan na syang matakpan ng lupa.


This is dedicated to everyone who is fighting for AIDS and to those who is standing/stood besides those who suffer and to those who continued to be inlove despite the adversities of life.